می شه خوب بودو خوب دیدو خوب زندگی کرد.

می شه آسمونو آبی دیدو روزا رو آفتابی.

می شه باروون رو دوست داشت و زیر قطرات سردش آرزو کرد.

می شه تاریکی نباشه و تنهایی نمونه.

می شه ساحل دریا آرووم باشه و موج ها خسته.

می شه ابرها قهر باشن و دور.

می شه ماه همیشه بتابه و ستاره ها چشمک بزنن.

می شه تکرار رو دوست داشت .

اما نمی شه فراموش کرد.

نمی شه عشق رو از یاد برد.

نمی شه خاطراتش رو از یاد برد.

نمی شه تو قلبت نباشه.

نمی شه عذاب نکشید.

نمی شه اشک نریخت.

نمی شه آرووم موند.

نمی شه خندید.

نمی شه بغض نکرد.

نمی شه دیوونه نشد.

اما می شه عادت کرد.

می شه باور کرد.

می شه  فریاد نزد.

می شه  صبور بود.

می شه خاطرات بایگانی شده رو خاک گرفت.

شاید بشه رفت.

می شه فرار کرد.

نه از خودت و از خاطراتت.

اما از واقعیتی که کنارته می شه گریخت.

می شه رفت جایی که شبیه اینجا نباشه.

می شه جایی رفت که تو خاطرات زندگی نکرد.

می شه سکوت کرد.

می شه فکر کرد.

به رفتن...

به نموندن...

می شه فکر کرد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سلام زندگی....

سلام بچه ها...

خوبین؟دلم خیلی براتون تنگ شده بود اما متاسفانه امکان اینکه بتونم بیام نبود.

حال منو اگه بپرسین خوبه وتعریفی نداره یه نفسی میاد و میره...

بعضی وقتا حسابی خوبم و بعضی وقتا اینقدر گریه می کنم که ژاچشمام گود می افته و بدجور احساس تنهایی می کنم.دلم می خواد در این مورد بنویسم که.........:

حالا دوباره رسیدم به جایی که لازم شد بگم یادش به خیر!...

خیلی خوشحالم که یه دانش آموز دبیرستانی ام!...ازاینکه امسال باید تویک دبیرستان درس بخونم خیلی حس خوبی دارم ،دارم حس می کنم که دیگه بزرگترشدم.

یادش به خیر !آخه این سه سال راهنمایی خیلی خوب بود مخصوصا امسال!...

دوستای جالبی داشتم!...

البته زیاد جالب نبودن آخه بودن اون ها در کنارم باعث شد جرات انجام کارهایی رو پیدا کنم که قبلا اینطور نبود.

به هر حال چه خوب بود چه بدبود تموم شدو رفت پی کارش و از اول تعطیلات اصلا یادی از اون دوستام هم نکردم...

بعضی وقتا ساعت انشا دبیر انشا وقتی موضوع انشارو پای تخته می نوشت حرص من در میومد!...

مثلا شاید اولین موضوع انشا این بود:«تعطیلات تابستان را چگونه گذراندید؟!...»

اوف!...

حسابی اعصابم خورد می شدآآخه مگه ما بچه ایم که این موضوع انشاروبهمون می دادن؟!...

حالا امروز می خوام ببینم تابستون 88 چطور بود؟!...

اولش که عالی بود...

یه مسافرت هفت روزه بدون مامانم اینا!...البته جای دوری که نبود مشهد بودولی همینکه امام رضا منو طلبیده بود و به پابوس این امام عزیز مشرف شده بودم حسابی به خودم میبالم...

آخ!...چه حال عجیبی بهم دست داد وقتی انگشتام ظریحشون رو لمس کرد.از ته دل گریه می کردم و از امام رضا حاجت هامو می خواستم...

وچقدر زود به آرزوهام رسیدم!...یک ماه بیشتر طول نکشید که به آرزوم رسیدم...

وسطش هم عالی بود!...

یه جشن عقدی کوچولو شادی هامو صد برابر کرد و بالاخره به آرزوم رسیدم و یکی از خواهرام نامزد کرد.

بعدش هم که یه مسافرت سه-چهار روزه به زاهدان به همراه عمه ام داشتم که واقعا خوش گذشت...

البته توتمام این مدت که این اتفاق های خوب افتاد من تو یه عالم دیگه بودم...

مثلا رفته بودم زاهدان شاید بتونم با یه موضوع مهم کنار بیام اما این چند روز یه دفعه دلم می گرفت و وقتی روزی نیم ساعت صداشو می شنیدم آرووم می گرفتم و یه دفعه شارژمی شدم و روحیه ام عوض می شد!...

آخرش هم می شه گفت عالی بود!...

بازهم تویه عالم دیگه بودم و به فکر خریدبرای اول مهر بودم و همش لحظه شماری می کردم زودتر مهر از راه برسه.البته دلهره هم داشتم...

وقتی به این پنج سالی که گذشت فکر می کنم دلم می گیره.

آخه پنج سال تمام باهم بودیم...من و پانزده نفر از همکلاسی هام از چهارم دبستان تا سوم راهنمایی باهم بودیم وحالا یکدفعه هرکدوممون رفتیم یه دبیرستان!...البته بقیه هر کدوم سه چهار نفری باهم ان وفقط منم که تنهای تنها شدم...

چقدر عالی بود این پنج سال...مخصوصا دوم و سوم راهنمایی...تمام معلماو مدیر و ناظم همه از دست ما داشتن کچل می شدن!...

شده بودیم ارازل مدرسه!...شرو شیطون!...هرکاری که می خواستیم انجام بدیم حسابی باهم هماهنگ می شدیم.حتی یه بار با این شیطنت هامون درکلاس رو هم از جا کندیم!...هرکس نمی فهمید فکر می کرداز جنگل های آمازون فرارکردیم!...

البته به قول دبیر ریاضی مون من حسابی آب زیر کاه بودم!...آخه مدیرو ناظم مدرسه و بیشتر معلم ها اینقدر ازمن تعریف می کردن و من شده بودم الگوی مدرسه!...مدیرمون همش می گفت:«از زهرا یاد بگیرید!... دختر به این خانمی...ساکت..مودب!...» همه سر کلاس ساکت می شستیم و به این تعریف هایی که از من می کرد گوش می دادیم و ووقتی در کلاس رو پشت سرشون می بستن همه می زدیم زیر خنده...

یه بارهم که دبیر زبان مچم رو گرفت!...

دبیر داشت پای تخته گرامر زبان رو درس می دادو من داشتم آخر کتاب دوستم متن ترانه ی خاطره ی بابک جهانبخش رو می نوشتم!...وای...یه دفعه سرم رو بالا گرفتم و دیدم بااخم بالای سرم ایستاده.

اینقدر چاپلوسیشو کردم که راضی شدو کتاب رو باخودش نبره دفتر!...

وای!...اینقدر باحال بود روزایی که ورزش داشتیم من و دوستم به بهانه ی سردرد ویا هرچیزی سر مربی مون رو شیره می مالیدیم و می رفتیم می شستیم و از هر دری حرف می زدیم!.یه بارهم از سالن ورزشی بی اجازه خارج شدیم و رفتیم یواشکی پفک و چیپس و کلی آت و آشغال خریدم.

وقتی هم که هنر داشتیم همه وسط کلاس رژه می رفتیم...

کاش می شد فقط برای چند دقیقه برگردیم به این روزای قشنگ.

وقتی به این فکر می کنم که دوستام بازهم تا حدودی دورهم جمعا و خوش می گذرونن دلم می گیره...

امیدوارم امسال بتونم با دخترای خوبی آشنا بشم...

آخه سفارش کردن این سه سال فقط باید به درس فکر کنم و خودم رو برای رفتن به دانشگاه آماده کنم.

خوب راست هم می گن...من که اینقدر رویا پردازی می کنم و فقط به داشنگاه های تهران فکر می کنم باید بچه درسخون باشم و دیگه این فکرای الکی عشق و عاشقی و چمیدونم این چیزارو بذارم کنارو این مسائل رو از مسائل درسی و مدرسه جداکنم و مثل سال های گذشته همین که دیدم می تونم به دوستام اعتماد کنم تمام حرفای دلم رو نریزم وسط دایره تا به درسام لطمه ای وارد نکنه.

امیدوارم بتونم به این شعارهایی که می دم عمل کنم...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یه چند روزی هم هسته که به خزان سلام گفتیم...

اما هنوز باروونی نباریده...

چقدر خوش می گذره مسیر مدرسه رو  زیر باروون قدم بزنی و چتر هم باز نکنی و مثل موش آبکشیده بشی.

وقتی باروون می باره یاد پارسال می افتم .اونموقع وقتی باروون می بارید من و دوستم می رفتیم تو حیاط مدرسه زیر باروون این ترانه ی سیاوش قمیشی رو زمزمه می کردیم و اون می گفت زیر باروون آرزو کن چون آرزوت برآورده می شه:

توباروون که رفتی  شبم زیرو روز شد

یه بغض شکسته رفیق گلوم شد

توباروون که رفتی دل باغچه پژمرد

تمام وجودم توی آینه خط خورد

هنوز وقتی  بارون تو کوچه می باره

دلم غصه داره، دلم بی قراره

نه شب عاشقانست نه رویا قشنگه

دلم بی تو خونه دلم بی تو تنگه

یه شب  زیر بارون که چشمم  به راهه

می بینم که کوچه پر نور ماهه

تو ماه منی که تو بارون رسیدی

امید منی تو شب ناامیدی

چه روزایی بود....

برمی گردم....